Dziewczyna

Zno­wu za­myślo­na,
smu­tek z głębi duszy woła.
Po­mimo zmian wielu Ty
od­szedłeś Przy­jacielu.
Miłość sta­ra zar­dze­wiała,
ser­ce wol­ne co nie miara.
Uśmiech na jej twarzy zno­wu
się po­jawił, og­ryzkiem od
jabłka smu­tek się udławił.
Nies­te­ty dep­resja wokół niej krąży, 
w jej zac­nej oso­bie ciągle dziury drąży.
Jed­ne­go dnia przez 
życie z uśmie­chem kroczy,
by dnia następne­go z łez 
wy­cierać swo­je piękne oczy.
Może kiedyś się zno­wu za­kocha?
Może kiedyś szczęście przed nią
się nie scho­wa?
Uczu­cie no­we po­woli kiełku­je,
szczęściem i ra­dością ona ema­nuje.
Bo roz­dział w życiu no­wy zaczęła, 
nową his­to­rię pi­sać roz­poczęła.

Stary wiersz, sprzed ponad dwóch lat :)